Αρχική > Ανακοινώσεις > Ιταλία ICC 2011

Ιταλία ICC 2011

Το ταξίδι μου στην Ιταλία έφτασε στο τέλος του, κι όλα πήγαν καλά. Πήγα εκεί με το ICC, μια διεθνή κατασκήνωση για άτομα με προβλήματα όρασης σχετική με υπολογιστές και τεχνολογία. Οι εντυπώσεις μου από εκεί ήταν πολύ καλές. Ήταν από τα καλύτερά μου ταξίδια.

Πρώτα όμως μια εισαγωγή για το ICC : Το ICC (International Camp on Communication and Computers = Διεθνής Κατασκήνωση Επικοινωνίας και Υπολογιστών) είναι μια κατασκήνωση γι’άτομα με οπτικές αναπηρίες η οποία έχει ως κύριο θέμα τις νέες τεχνολογίες και τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, της οποίας τα μέλη προέρχονται από διάφορες χώρες, κι επίσης σκοπό έχει να φέρει τ’άτομα από τις διάφορες χώρες πιο κοντά.

Ο θεσμός αυτός έχει 17 χρόνια ιστορία, και κάθε χρόνο γίνεται σε διαφορετική χώρα. Πέρυσι είχε γίνει στην Ελλάδα στην Αθήνα, αλλά εγώ δε συμμετείχα, συμμετείχε όμως ένας φίλος μου από τη Μυτηλίνη. Πρόπερσι είχε γίνει στη Βιέννη της Αυστρίας, και του χρόνου θα γίνει στη Ρουμανία. Γίνονται δύο τέτοιες εβδομαδιαίες κατασκηνώσεις κάθε χρόνο, η μία για παιδιά από 14 έως 18 ετών και η άλλη για ενήλικες από 18 μέχρι 28. Εμένα αρχικά δεν είχαν αποφασίσει πού θα με κατατάξουν, αφού είμαι 17, αλλά σε λίγους μήνες θα κλείσω τα 18, αλλά τελικά μ’έβαλαν στους μικρούς.

Στην κατασκήνωση αυτή οι μαθητές παρακολουθούν διάφορα εργαστήρια (workshops), και σχετικά με υπολογιστές και τεχνολογία, αλλά και άλλα. Ύπήρχαν περίπου 20 εργαστήρια, από τα οποία έπρεπε να επιλέξω τα 10. Δεν προλαβαίνουν συνήθως να γίνουν όλα. Η σελίδα του ICC Η κατασκήνωση έγινε στη Φλωρεντία, στην περιοχή Campo di Marte (Πεδίον του Άρεως), και διαμέναμε στη σχολή τυφλών της πόλης. Η κατασκήνωση διήρκησε από τις 9 έως τις 16 Ιουλίου, αλλά εγώ επέστρεψα στη Θεσσαλονίκη στις 17.

Από Έλληνες ήμασταν εγώ, ένας Κρητικός κι ο συνοδός ή συντονιστής μας. Ο συνοδός μας ήταν μια ιδιαίτερη περίπτωση. Τον έλεγαν Αλέξανδρο Πίνο κι ο πατέρας του ήταν περιπλανόμενος λάτιν ουσικός Ινδιάνος της φυλής Γκουαρανί από την Παραγουάη, ενώ η μητέρα του ήταν από τη Θράκη. Γεννήθηκε στις Κανάριες Νήσους και τα πρώτα χρόνια τα πέρασε ταξιδεύοντας από το ένα μέρος στο άλλο. Για 10 χρόνια ήταν πρόεδρος σε μια λέσχη μηχανών Harley Davinson, αλλά τώρα είναι απλό μέλος. Μένει στην Ελλάδα κι εργάζεται στο Πανεπιστήμιο Αθηνών σε μια δουλειά σχετικά με την προσβασιμότητα των υπολογιστών στ’άτομα με αναπηρία. Του αρέσουν πολύ τα ταξίδια κι έχει πάει σχεδόν παντού για διάφορες δουλειές, ακόμα και σε αφρικανικές χώρες, έχει γυρίσει με μηχανάκι μεγάλο μέρος της Ευρώπης, κι απ’όλα αυτά τα ταξίδια έχει γνωρίσει πολύ κόσμο και διαφορετικούς πολιτισμούς. Ο Κρητικός λεγόταν Γιώργος Πετράκης, ήταν από τα Χανιά, ολικά τυφλός, αλλά δυστυχώς ήταν απομονωμένος και δεν είχε καμία σχέση με κανέναν οργανισμό που θα μπορούσε να τον βοηθήσει και δε γνώριζε ούτε τα βασικά. Είχε σχεδόν μηδενικό προσανατολισμό και δεξιότητες αυτοεξυπηρέτησης, δε γνώριζε υπολογιστές κι αγγλικά πολύ λίγα. Έτσι χρειαζόταν συνεχώς βοήθεια και δεν πήρε κάτι σημαντικό απ’αυτήν την εκδρομή. Ήρθε πιστεύοντας ότι θα μάθαινε υπολογιστές εκεί.

Από άλλες χώρες είχαμε Ιταλία, Ρουμανία, Γερμανία, Αυστρία, Ολλανδία, Πολωνία, Ελβετία, κι έναν καλεσμένο από Αιθιωπία που ήρθε μαζί με την ομάδα της Γερμανίας.

Έφυγα λοιπόν το πρωί στις 9 Ιουλίου από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα με Egean κι εκεί συνάντησα τους υπόλοιπους. Μετά πήγαμε με Al Italia στη Φλορεντία μέσω Ρώμης. Το απόγευμα είχαμε εγκατασταθεί στο χώρο διαμονής μας. Το κτίριο ήταν πολύ παλιό, αλλά σε άριστη κατάσταση σε αντίθεση με πολλά ελληνικά διατηρητέα κτίρια. Ήταν η σχολή τυφλών της πόλης όπου οι μαθητές σπούδαζαν φυσιοθεραπευτές ή τηλεφωνητές. Είχε 2 ορόφους κι ένα υπόγειο, μεγάλους κι άνετους διαδρόμους, ευρύχωρα δωμάτια και ήταν πολύ καθαρό. Εκεί γίνονταν οι περισσότερες από τις δραστηριότητές μας.

Το πρόγραμμα είχε ως εξής: Σηκωνόμασταν περίπου στις 7 το πρωί, μετά πηγαίναμε για πρωινό, περίπου στις 9 ξεκινούσε το πρωινό εργαστήριο, τρίωρο με 20λεπτο διάλειμμα στη μέση, μετά προς τις 12_30 μεσημεριανό, ύστερα λίγος χρόνος ξεκούρασης μέχρι τις 3, έπειτα το απογευματινό εργαστήριο έως τις 6 πάλι με διάλειμα στη μέση, μετά βραδινό και στο τέλος ελεύθερος χρόνος (συνήθως έξοδος στην πόλη). Επιστρέφαμε στις 11-11_30 το βράδυ. Αυτό ήταν το καθημερινό μας πρόγραμμα, εκτός από την τετάρτη που είχαμε εκδρομή και την Παρασκευή που κάναμε αποχαιρετηστήριο πάρτι το βράδυ. Αν και ήταν αρκετά γεμάτο, εγώ δεν κουράστηκα καθόλου. Θα πω μόνο για τα εργαστήρια που έκανα.

Την Κυριακή το πρωί κάναμε ένα “εισαγωγικό” εργαστήριο, είδαμε δηλαδή λίγο πώς λειτουργούσαν οι υπολογιστές. Ήταν κανονικοί σταθεροί υπολογιστές με Windows xp κι οθόνη μπρέιλ. Το απόγευμα είχε διαπολιτισμική επικοινωνία (intercultural communication), όπου παιδιά από διάφορες χώρες συζητούσαν διάφορα στοιχεία του πολιτισμού της κάθε χώρας, όπως πώς τρώνε, τι γιορτές έχουν, πώς διασκεδάζουν κ.ά. Στο τέλος λέγαμε για διάσημους ανθρώπους από κάθε χώρα και γλωσσοδέτες ο καθένας στη γλώσσα του. Έμαθα από εκεί για παράδειγμα, ότι σε πολλές χώρες το Πάσχα δε γιορτάζεται τόσο πολύ όπως εδώ και δεν γίνονται πολλά σημαντικά έθιμα. Στην Ελβετία υπάρχει το έθιμο της βασιλόπιτας όπως κι εδώ, αλλά εκεί όποιος κερδίζει το φλουρί, εκτός από το ότι θεωρείται τυχερός για την υπόλοιπη χρονιά, γίνεται και ο “βασιλιάς” της μέρας και φοράει στέμμα. Στις ψυχρότερες κεντροευρωπαϊκές χώρες οι σούπες είναι συνήθη και συχνά απαραίτητα φαγητά, ενώ εδώ στη μεσόγειο δεν έχουν ιιαίτερη αξία. Επίσης ένας Ελβετός είχε πει ένα καλό: “Εμείς, λέει, είμαστε κλειστοί άνθρωποι. Αν κάποιος για παράδειγμα έχει ένα προβλημα, π.χ. έχει αναπηρία, θα πούμε ότι δικό του είναι το πρόβλημα, δε θα τον βοηθήσουμε”. Ωραίο αυτό.

Τη Δευτέρα το πρωί είχαμε το υπολογιστικό εργαστήριο για ελεύθερο λογισμικό “το ελεύθερο πράγμα είναι καλύτερο (free stuff is cooler)”, το οποίο συντόνιζε ο δικός μας συνοδός. Μας παρέπεμψε σε μια σελίδα του Πανεπηστιμίου των Αθηνών με συγκεντρωμένα όλα τα δοκιμασμένα ελεύθερα προγράμματα. Στο τέλος μας έδωσε στο φλασάκι μας αρκετά. Πολλά απ’αυτά τα προγράμματα μου ήταν γνωστά, όπως το ομιλούν NVDA. Η σελίδα. Σημείωση: ανανεώνεται κάθε εξάμηνο, άρα κάποιες νεότερες εκδόσεις που μπορεί νά’χουν βγει στο μεσοδιάστημα μπορεί να μην τις έχει. Το απόγευμα είχαμε ένα ακόμα υπολογιστικό εργαστήριο για το Balabolka, ένα ρώσικο ελεύθερο πρόγραμμα που μετατρέπει τα κείμενα σε ηχητικά αρχεία χρησιμοποιώντας τη φωνή του αναγνώστη οθόνης του υπολογιστή. Γιατί όμως τα μεγάλα κείμενα αν μετατραπούν σε ήχο θα πιάνουν πολύ χώρο, υπάρχει η δυνατότητα διάσπασης του κειμένου σε μικρότερα αρχεία. Είναι πολύ χρήσιμο πρόγραμμα, αλλά δεν έχει μέσα στις γλώσσες του τα ελληνικά. Ίσως σε μελλοντικές εκδόσεις μπει ή μπορώ και να τους στείλω e-mail για να τους το αναφέρω. Η σελίδα του Balabolka.

Την Τρίτη το πρωί είχαμε ένα κοινωνικό (μη τεχνικό/υπολογιστικό) εργαστήριο, για την εμπειρία της επικοινωνίας (experiencing communication). Εκεί ανταλλάξαμε κάποιες προσωπικές πληροφορίες, κάναμε ένα υποτίθεται πείραμα διαφωνίας για να δούμε πώς θ’αντιδρούσαμε, και στο τέλος τεχνικές διαχείρισης του άγχους και χαλάρωσης. Το απόγευμα κάναμε ένα υπολογιστικό εργαστήριο για το Skiplink, μια διαδικτυακή υπηρεσία για άτομα με αναπηρία που έχει 3 δυνατότητες, κάνει πιο προσβάσιμες πολλές ιστοσελίδες και εμφανίζει πιο απλά τ’αποτελέσματα της αναζήτησης του google και του youtube. Μου φάνηκε πολύ χρήσιμο για την αναζήτηση στο youtube, αλλά με τις περισσότερες ιστοσελίδες και το google δεν έχω προβλήματα. Δεν υπάρχει πρόβλημα γλώσσας, όπως δοκίμασα.

Η Τετάρτη ήταν ιδιαίτερη μέρα. Κάναμε εκδρομή σ’ένα μουσείο στο ιστορικό κέντρο της πόλης. Εκει βρίσκονταν διάφοροι πίνακες, όπως η Αναδυόμενη Αφροδίτη του Μποτιτσέλι, δίπλα στην οποία υπήρχε κι ανάγλυφο, το οποίο χρησιμοποίησα για να δω τις λεπτομέρειες. Υπήρχαν επίσης νεότερα και ρωμαϊκά αγάλματα. Ένα απ’αυτά ήταν ο Ερμαφρόδιτος, ένας άνθρωπος με γυναικείο στήθος αλλά ανδρικό μόριο. Παρόμοιο αλλά κλεμμένο ελληνικό είχα δει και στο μουσείο του Λούβρου παλαιότερα. Το μεσημέρι όσοι ήθελαν πήγαν στην πισίνα για κολύμπι, ενώ εγώ και μερικοί άλλοι μείναμε πίσω στον τόπο διαμονής. Ο συνοδός της Ελβετίας διηύθυνε το εργαστήριο της εφημερίδας του ICC, που γίνεται κάθε χρόνο και στ’οποίο δε συμμετείχα, αλλά ζήτησε απ’όλους αν θέλουν να γράψουν κάτι. Έγραψα κι εγώ λοιπόν ένα άρθρο διαφήμηση αυτού του ιστολογιου παραπέμποντάς τους στο τέλος σ’αυτή τη σελίδα και λέγοντας ότι μπορούν να χρησιμοποιήσουν τη μετάφραση του google για να τη διαβάσουν. Αρχικά το δέχτηκε, αφού ήταν πάρα πολύ καλό, αλλά μετά, επειδή είχαν γραφτεί πολλά άρθρα, επιλέχθηκαν μόνο τα σχετικά με το ICC κι αυτό απορρίφθηκε. Το απόγευμα είχαμε στο Παλιό Παλάτι της Φλωρεντίας συνάντηση με κάποια μέλη της λέσχης των Lions. Είναι μια παγκόσμια δήθεν φιλανθρωπική λέσχη. Κάποια από τα μέλη τους είχαν κι αυτά μια κατασκήνωση και περιόδευαν στην Ιταλία. Ήταν περίπου στην ηλικία της ομάδας μας. Παρατήρησα ότι δεν υπήρχε κανένας Έλληνας μέλος, αλλά υπήρχαν μέλη από Η.Π.Α., Ισραήλ, τουρκία, Π.Γ.Δ.Μ. (ως μακεδονία μας την ανέφεραν), και πολλές άλλες χώρες. Κάπως όμως μου φάνηκε η όλη εκδήλωση, με τη μεγάλη επισημότητά της, το ακριβό κι εξεζητημένο μέρος που επιλέχθηκε και την εμφάνιση εκείνων των παιδιών. Η οργάνωση αυτή θα πρέπει νά’χει πολύ χρήμα. Μετά μας πήγαν σ’ένα ξενοδοχείο για φαΐ, το μόνο που άξιζε από εκείνη τη συνάντηση.

Την Πέμπτη το πρόγραμμα συνεχίστηκε κανονικά. Το πρωί είχαμε γιόγκα. Διάλεξα αυτό το εργαστήριο γιατί δεν ήξερα ως τότε τι ακριβώς είναι και τι κάνουν στη γιόγκα. Κάναμε διάφορες δυναμικές ασκήσεις και μάθαμε μερικές θέσεις του σώματος (ασάνας), και χαλαρωτικές ασκήσεις. Όλα γίνονταν με τη συνοδεία μουσικής. Δεν ένιωσα ούτε φώτιση, ούτε κάτι παρόμοιο, προφανώς αφού δεν είμαι μέσα στο πνεύμα της ανατολικής φιλοσοφίας. Αυτό που πήρα απ’αυτό το εργαστήριο ήταν μια γενική κατανόηση της πρακτικής αυτής, λίγη χαλάρωση και λίγο μυικό πιάσιμο. Το απόγευμα κάναμε μια εισαγωγή στη χρήση της οθόνης αφής του i phone και i pad με φωνητικό πρόγραμμα. Πρακτική κάναμε σε i pad, αφού έχει μεγαλύτερη οθόνη. Όπως μας είπε κι ο συντονιστής, η πλήρης μάθηση του τρόπου λειτουργίας και χρήσης θα απαιτούσε τουλάχιστον 3 εργαστήρια, και σ’αυτό το τρίωρο που είχαμε δεν προλάβαμε να μάθουμε ούτε όλα τα βασικά. Πάντως είναι αρκετά εύκολη η χρήση του απ’ό,τι νόμιζα.

Την Παρασκευή το πρωί είχαμε το τελευταίο εργαστήριο. Εγώ είχα επιλέξει το Challenge Box, για τον εθελοντισμό στην Ευρώπη. Πρώτα συζητήσαμε θεωρητικά, και μετά μας έδωσαν μια σελίδα από την οποία κάποιος μπορεί να γίνει εθελοντής σε κάποια άλλη εθρωπαΪκή χώρα. Καλό πληροφοριακά, αλλά δε σκέφτομαι να φύγω για εθελοντής αλλού, αν και θά’ταν κάτι καλό να τό’κανα αργότερα.

Το απόγευμα είχε αποχαιρετηστήριο πάρτι και κάθε χώρα έκανε την παρουσίασή της, γι’αυτό και μετά το μεσημέρι κάναμε κι εμείς προετοιμασία. Όλοι το είχαμε μάθει αρκετά αργά, άρα δεν προλάβαμε να οργανωθούμε καλά, αλλά η δική μας παρουσίαση ήταν πιστεύω η χειρότερη. Η εκδήλωση έγινε νωρίς το βράδυ ύστερα από ένα πλουσιοπάροχο επίσημο γεύμα. Σχεδόν όλες οι χώρες είχαν προλάβει να κάνουν κάτι καλό: οι Ρουμάνοι έπαιζαν όργανα και μας έπαιξαν και παραδοσιακά, οι Ελβετοί (δηλαδή μόνο 1 παιδί κι ο συντονιστής ήταν) μας έβαλαν παραδοσιακή μουσική, είπαν για τη χώρα τους και στο τέλος έβγαλαν και τους περίφημους ελβετικούς σουγιάδες, οι Ολλανδοί είπαν για τη χώρα τους, οι Ιταλοί έπαιξαν όργανα και τραγουδούσαν, οι Γερμανοί μας είπαν για τη χώρα τους, οι Πολωνοί είπαν για τη χώρα τους, και μας τραγούδισαν παραδοσιακά, μόνο οι Αυστριακοί δεν έκαναν τίποτα και κάλεσαν λίγους για καραόκε.

Η δική μας παρουσίαση ήταν η χειρότερη, κι αυτό γι’αρκετούς λόγους: Ίσως γιατί είχαμε μόνο μια μέρα προετοιμασία, γιατί ο κρητικός, ενώ είχε μάθει αυτά που ήταν να πει απ’έξω κόλλησε και δεν τά’λεγε, γιατί ο συντονιστής μ’έβαλε να κόψω λίγα απ’αυτά που θά’λεγα, και τέλος γιατί ο συντονιστής έβαλε πολύ λίγο από της μουσικές που είχαμε ετοιμάσει, επειδή περίμενε ο κόσμος να χορεύει. Η παρουσίασή μας περιελάμβανε πληροφορίες για τη χώρα και ιδίως για την Κρήτη (όμως εγώ, αν και συμπλήρωσα τον Κρητικό, δεν ήξερα να πω πολλά), και μετά ποντιακή και κρητική μουσική και το παγκοσμίως γνωστό συρτάκι στο τέλος. Χειρότερη παρουσίαση σε ξένη χώρα δεν είχα κάνει ποτέ. Γίναμε ρεζίλι διεθνώς.

Το Σάββατο είχαμε ελεύθερο πρόγραμμα. Αφού οι περισσότερες χώρες είχαν φύγει από νωρίς το πρωί, πήγαμε μόνοι μας στο ιστορικό κέντρο της πόλης, κάναμε βόλτα, φάγαμε πίτσα (τόσες μέρες που μέναμε εκεί δε μας έκαναν ποτέ πίτσα!), είδαμε λίγο τα περίτεχνα και λεπτομερέστατα σκαλίσματα στο Ντουόμο (καθεδρικός ναός), και μετά επισκεφθήκαμε το βοτανικό κήπο του Πανεπιστημίου της Φλωρεντίας. Εκεί είδα κι έπιασα για πρώτη φορά πολλά εξωτικά και παράξενα φυτά, όπως πολλούς εξωτικούς φοίνικες, κυκαδόφυτα (γυμνόσπερμα φυτά με φοινικοειδή εμφάνιση, μεγάλα φτεροειδή φύλλα και κώνους), ψιλωτό (πρωτόγονο φυτό σαν φτέρη με λεπτά διχοτομητικά κλαδιά), λωτό (κάτι σαν νούφαρο), νούφαρο του Αμαζονίου (υδρόβιο φυτό με μεγάλα πλατιά φύλλα αγκαθωτά από κάτω), σαρακένιες (σαρκοφάγα φυτά με σάκους για την παγίδευση των εντόμων) κ.ά. Έπειτα γυρίσαμε πίσω κι ετοιμαστήκαμε για την επιστροφή. Το απόγευμα πήγαμε στο αεροδρόμιο και στης 12_20 περίπου ήμουν πίσω στην Αθήνα. Επειδή είχα φτάσει αρκετά αργά, έμεινα σε μια οικογένεια φίλων της μάνας μου μαζί με τη μάνα για ένα βράδυ και την επόμενη μέρα πήραμε το τρένο και φτάσαμε στη Θεσσαλονίκη το απόγευμα.

Τότε θεωρώ ότι τελείωσε το ταξίδι. Κάθε βράδυ είχαμε βόλτα στην πόλη με σχετικά ελεύθερο πρόγραμμα. Συνήθως πηγαίναμε βόλτα στο ιστορικό κέντρο της πόλης και μετά καθόμασταν για καφέ ή παγωτό. Κάποιες φορές πήγαμε μ’όλη την ομάδα, όμως γιατί η οργάνωση των ιταλών ήταν κακή – πάντα για κάποιο λόγο περιμέναμε, δεν γινόταν ποτέ αποτελεσματική συνεννόηση -, μερικές φορές πηγαίναμε μόνοι μας (εγώ, ο Κρητικός κι ο συνοδός, κάποιες φορές και λίγοι άλλοι). Η κακή οργάνωση ήταν το κύριο αρνητικό αυτής της εκδρομής, και το ίδιο έχουν να πουν αρκετοί άλλοι.

Η Φλωρεντία είναι μια από τις ομορφότερες πόλεις της Ιταλίας. Μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχει το ιστορικό της κέντρο, με τους στενούς πλακόστρωτους δρόμους, τα παλιά, αλλά άψογα διατηρημένα κτίρια και τις πλατείες. Εκεί βρίσκεται ο καδεδρικός ναός αφιερωμένος στην Παναγία (Duomo), ένα κολοσσιαίο κτίριο παντού περίτεχνα σκαλισμένο, και πολλά άλλα κτίρια όπως το Παλιό Παλάτι (Palazzo Vecchio), ΄κ.ά. Η περιοχή του κέντρου είναι γεμάτη με τουριστικά καταστήματα, και συχνά παίζεται ζωντανή μουσική. Η κίνηση είναι μειωμένη στο μεγαλύτερο μέρος. Σπουδαίο αξιοθέατο είναι επίσης και η Παλιά Γέφυρα (Ponte Vecchio), η οποία διασχίζει τον ποταμό Άρνο που διαρρέει την πόλη. Στην πόλη από το 14ο έως το 18ο αι. κυριαρχούσε η πλούσια οικογένεια των Μεδίκων (Medici), οι οποίοι ήταν τραπεζίτες με τεράστια δύναμη, αλά και υποστηρικτές της τέχνης. Πολλά κτίρια ήταν δικά τους. Απ’αυτήν την πόλη επίσης πέρασαν πολλοί καλλιτέχνες, όπως ο Μιχαήλ Άγγελος, ο Λεονάρντο ντα Βίντσι κι ο Μποτιτσέλι. Όταν οι συμμαχικές δυνάμεις κατέλαβαν την Ιταλία κατά το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Φλωρεντία θεωρήθηκε ως έργο τέχνης κι έτσι δεν την κατέστρεψαν. Το φαγητό που μας έδιναν ήταν πολύ καλό. Το πρωινό ήταν τυπικό, αλλά τα υπόλοιπα γεύματα ήταν παραδοσιακά ιταλικά φαγητά. Είχαν πρώτο πιάτο, δεύτερο πιάτο, και μετά φρούτο ή γλυκό. Χρησιμοποιούσαν πολύ τα ζυμαρικά (pasta) με διάφορους τρόπους, αλλά είχαμε και κρέας, κοτόπουλο, φασόλια, σαλάτες και πολλά άλλα φαγητά. Χρησιμοποιούν πολύ το βασιλικό, το τυρί μοτσαρέλα και το προσούτο, ένα αλαντικό από λεπτές φέτες παστού χοιρινού. Το ICC όμως εκτός από εκπαιδευτικό έχει και κοινωνίκό χαρακτήρα: Να φέρει ανθρώπους απο διάφορες χώρες πιο κοντά και να διευκολύνει τη γνωριμία τους. Εγώ γενικά είμαι αρκετά ντροπαλός και συνεσταλμένος, αλλά σ’αυτήν την κατασκήνωση γνώρισα αρκετά άτομα και πήρα τα e-mail λίγων απ’αυτά για επικοινωνία και αργότερα. Τους έβρισκα συνήθως στα διαλείμματα των εργαστηρίων και στον ελεύθερο χρόνο. Μερικά παιδιά, με πρωταγωνίστριες της Ρουμάνες, έμεναν ως αργά το βράδυ, αλλά εγώ προτιμούσα να κοιμηθώ για ν’ανακτήσω δυνάμεις. Ακόμα και στην ημέρα της εκδρομής, που το πρόγραμμα είχε ντίσκο, εγώ προτίμησα να επιστρέψω πίσω νωρίτερα, αν κι ως συνήθως, η συνεννόηση ήταν κακή και το λεωφορείο ήρθε πολύ αργά να μας πάρει, με μισή ώρα διαφορά από την επιστροφή των άλλων από τη ντίσκο.

Τα έξοδα της μετακίνησης και της διαμονής καλύφθηκαν από τον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Τυφλών. Αυτό που πληρώσαμε εμείς ήταν το αεροπλάνο από Θεσσαλονίκη-Αθήνα και το τρένο Αθήνα-Θεσσαλονίκη στην επιστροφή, καθώς και λίγα λεφτά εκεί για καφέ, ταξί και αναμνηστικά και δώρα. Το ταξίδι αυτό μου άφησε πολύ καλές αναμνήσεις κι έχω να πω ότι είναι από τα καλύτερα. Κι άλλες φορές έχω συμμετάσχει σε κατασκηνώσεις στο εξωτερικό, αλλα αυτή ήταν η πλέον καλή. Αν γίνεται, σίγουρα θα συμμετάσχω και του χρόνου στη Ρουμανία.

Στέφανος Τοκατλίδης

Advertisements
Κατηγορίες:Ανακοινώσεις
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: